Archief verslagen SVC'08 VE1 2013-2014
SVC'08
Print

Archief verslagen SVC'08 VE1 2013-2014
Laatst bijgewerkt op: 22-07-2014 om: 14:58.

Oostersportpark, woensdag 4 september 2013

SVC’08 VE1 – RCL VE1 (beker) 4 september 2013: 1-2 (1-1)

SVC'08 VE1 verzuimt de winst naar zich toe te trekken.

Onze uitwedstrijd tegen RCL werd op verzoek van RCL wegens ruimtegebrek in Leiderdorp gespeeld op ons prachtige Oostersportpark. Buiten het zicht van velen is het vervolgens de elftalcommissie die e.e.a. organisatorisch in orde maakt, zodat we ook daadwerkelijk die wedstrijd op SVC kunnen spelen. Hulde!! Het enthousiasme in ons team was groot. Het bleek geen enkel probleem om een voltallig team op de been te krijgen voor een doordeweekse wedstrijd. Slecht een paar jongens meldde zich af, met redenen variërend van “ik voel me niet zo lekker” tot ziekenhuisbezoek door Kees Dekker, wiens moeder Mientje werd opgenomen met hartritmestoornissen.

Voor aanvang

Ons team was fit, een groot aantal spelers heeft van de zomer doorgetraind. Benieuwd of de dinsdag- en zaterdagtrainingen effect sorteren!! En in verband met de professionalisering van ons team had aanvoerder René Fennema de opstelling op het white-board uitgetekend!! We waren er klaar voor.

Over de wedstrijd

Op een prachtig veld 3 speelden we een eerste helft die redelijk gelijk op ging. Kansen te over voor VE1, waarvan wij er slechts 1 verzilverden. Een prachtige voorzet van de na twee jaar revalidatie teruggekeerde Franc op Ardy, die koel afrondde. 1-0. De tweede helft op deze zwoele na-zomeravond kwamen wij om in de gemiste kansen. Maar we scoorden niet! RCL rook bloed. Ons middenveld liet het afweten, dat van RCL niet, 1-1. Even later werd de 1-2 aangetekend, na een misverstand in onze achterhoede. Na afloop concludeerden wij dat we niet hebben verloren door die twee doelpunten te incasseren, maar doordat we niet minimaal 3 of 4 doelpunten hebben gemaakt. Al met al was het een leuke pot, tegen een leuke tegenstander.

De derde helft

In een team van praat je met elkaar en deel je je gevoelens. Franc was zo open om een droom met ons te delen. In al zijn enthousiasme weer te kunnen spelen, begonnen in de aanloop naar deze wedstrijd zijn nachtelijke dromen toe te nemen. Hij droomde dat er logistiek iets bij hem mis zou gaan, waardoor vlak voor de wedstrijd zou blijken dat hij niet mee kon doen. Hij droomde de nachtmerries dat hij zijn voetbalschoenen kwijt was, of om andere redenen uiteindelijk niet aan de wedstrijd zou kunnen deelnemen. Reden voor Franc om twee dagen voor de wedstrijd zijn tas al te pakken en die regelmatig te controleren. Toch mooi als je zo naar een wedstrijd toeleeft.

Het was ouderwets gezellig. We maken ons nu op voor de wedstrijd van aanstaande zaterdag, thuis tegen de Rijnsburgse Boys.

Verslag: Aad

Oostersportpark, zaterdag 7 september 2013

SVC08 VE1 - Rijnsburgse Boys VE1 7-1 (1-0) (beker)

Vorm van Het Andere Eerste stijgt in een opgaande spiraal omhoog

Zoals zo vaak kunnen de Nederlandse profclubs weer een voorbeeld nemen aan het vlaggeschip van de SVC08 veteranen. Waar de profs het moordende programma met twee hele wedstrijden in de week ongetwijfeld hadden aangegrepen als excuus voor een wanprestatie (en Europese uitschakeling), liet VE1 zien hoe het wel moet. Velen hadden de wedstrijd van woensdag nog in de benen en de die-hards ook nog de training van dinsdag, maar alleen Aad's knie en de baard van Marco hadden dit niet doorstaan. Een verder fitte, gretige en natuurlijk fijne selectie begon aan de bekerklus tegen Rijnsburgse Boys. Een team waar we een lang verleden mee hebben: zwaar bestreden overwinningen, zwaar omstreden nederlagen en het was niet altijd even gezellig in het veld. Maar vandaag was het een ultrasportieve wedstrijd. Zo sportief dat zelfs de scheidsrechter af en toe moeite had om dit niveau van sportiviteit bij te houden, gezien zijn weigering om een corner aan SVC te geven terwijl de bijna smekende tegenstander uit Rijnsburg toch echt bij hoog en laag beweerde dat hij de bal als laatste had geraakt.

Dan het voetbal. Hoe zag dat eruit vanaf de linksbackpositie? De eerste tien minuten was er geen vuiltje aan de lucht. Rijnsburg kwam nauwelijks over de middenlijn en wij hadden eigenlijk minstens twee of drie keer moeten scoren. Daarna kwam er meer voetballend vermogen in het veld bij Rijnsburg en zakte ons niveau in. De hoeveelheid balverlies was niet meer bij te houden en we hadden geluk dat we niet op achterstand kwamen. We zaten een beetje vast in onze eigen slapheid. Maar dan hebben we altijd nog Kees. Eén moment van grote klasse was voldoende om ons met 1-0 te laten rusten. En het prachtige geplaatste schot over de keeper in de verre hoek was niet eens met de buitenkant! Verder was de eerste helft rommelig en waren we in de rust niet erg tevreden. Bas vroeg terecht hoe deze wedstrijd toch zoveel energie kon kosten, maar het antwoord was verrassend eenvoudig: omdat we er niet genoeg energie in stopten.

De tweede helft was een ander verhaal. De tegenstander maakte het ons een stuk minder moeilijk, leek er fysiek wat doorheen te zijn en aangevoerd door de trainingsbeesten, walsten we uiteindelijk over Rijnsburg heen. Opvallende momenten? De corner waarbij ineens twee tegenstanders op de grond lagen, zonder enig toedoen van Nico, zodat Jan kon inkoppen en de wedstrijd gespeeld was. Het eigen doelpunt van Rijnsburg, waardoor onze defensieve blunder van afgelopen woensdag meteen van de eerste plaats in de ranglijst "meest genante momenten van het seizoen" is verdreven. Het duel in onze eigen zestien waar Nico ("ik heb chronisch de schijn tegen me") zonder iets te doen een penalty tegen kreeg. Bert die de hele wedstrijd keepte omdat baardkeep afwezig was. Hans die een halve irritatiewissel deed (of was het een hele?). Tini, die in de laatste seconde dacht de kers op de taart te doen, maar helaas jammerlijk faalde.

En zo was het een hele aangename zaterdagmiddag op de linksbackpositie. Was er nog een man of the match? Nou eerlijk gezegd was er niemand die er enorm bovenuit stak. En ook niemand die er enorm onderuit stak. En ik doe niet aan scorebordjournalistiek, dus dat iemand drie doelpunten maakt, maakt hem nog niet per definitie man of the match. Dat hij daarnaast voor het eerst in een jaar de avond voor de wedstrijd zich niet totaal laveloos heeft gezopen en geneukt, is bewonderenswaardig. Maar de doorslag geeft dat deze zelfde persoon ook nog zo groots is geweest om Aad te verlossen van een dubbele bardienst en zo ook voor de wedstrijd zijn team en zijn club heeft geholpen. Dat is echte klasse. Man of the day: Ardy.

 

Verslag: Mark Driessen

Voorschoten VE2 – SVC’08 VE1   0-7 (0-4) - zaterdag 14 september 2013

"Soms moet je gewoon erkennen dat je beter bent dan de tegenstanders"

Vandaag traden we aan met wel 4 invallers, 3 ex Graafwillemers en 1 speler uit het 12e, oftewel er waren een hoop vaste krachten afwezig! Alleen de afwezigheid van Aad was geoorloofd omdat hij met een ODOK toch achter de bar op SVC stond. Afijn na de wedstrijd werd ten onrechte het bericht verzonden dat de doelpunten vandaag alleen maar door KC gescoord waren om de druk op Rex uit te voeren als topscoorder. Wel opmerkelijk was dat er vandaag 4 doelpunten gescoord werden door 2 mannen die beide ook een helft onder de lat plaats hebben genomen (en beide dus ook de nul hebben gehouden). De andere 3 doelpunten zijn gemaakt door de 3 ex Graafwillemers Chris, Joris en Sjuul. Al nel in de wedstrijd bleek dat wij een maatje te groot waren voor de mannen uit Voorschoten. We kregen veel ruimte om te voetballen en dat deden wij dan ook. Soms moet je gewoon erkennen dat je beter bent dan de tegenstanders. Onderleiding van de Andere, als deputy aanvoerder, werd de bal lekker rondgespeeld en was het ook niet de vraag of we zouden winnen maar met hoeveel we zouden winnen. De scheids vond het nodig om de eerste helft al na 37 minuten af te fluiten en de tweede helft na pakweg 40 minuten. Reden: de voorgaande wedstrijden waren uitgelopen en de volgende wedstrijd moest hij om 16:15u laten aftrappen. We hadden dus gewoon de 10 moeten halen maar kregen daar gewoonweg de tijd niet voor. Echt gevaarlijk werd Voorschoten niet tijdens deze wedstrijd. Bas kreeg in de eerste helft minder ballen op doel dan bij het inschieten, en KC kreeg alleen twee terugspeel ballen van Hansie en de Andere, en een bal op de kruising waarvan Tini allang had gezien dat die er nooit in kon.  Verder waren er weinig spannende momenten. Alleen zal de keeper van Voorschoten  slecht geslapen hebben van het tweede doelpunt dat hij te verwerken kreeg. Hij zag nl. een spits op hem afkomen die met klompvoeten geboren is en daar hele rare dingen mee kan. Het was dus weer een buitenkantje rechts in combinatie met een lob die tergend langzaam maar hoog genoeg over hem heen vloog. Hij keek hem nog na met een gezicht van dat heb ik weer! En Sjuul wist niet dat dit ook gewoon zo kan, ja Sjuul maar dan moet je wel met klompvoeten ter wereld komen. Verder werden er een paar posities vreemd maar wel goed ingevuld vandaag. Zo stond Erik linksback, en Tini rechtsback was de Andere eerst op zijn vertrouwende middenveld te vinden maar later toch ook weer voorstopper. Bas keepte dus de eerste en KC de tweede helft. Alleen grote en kleine Jan herkende hun eigen posities. Al met al een sportieve maar nooit echt spannend geworden pot tegen een tegenstander die bij voorbaat al wist dat er tegen ons weinig te halen viel. Na de wedstrijd een bescheiden maar wel zo gezellige derde helft, al miste wel veel van onze vaste matties en er was geen schaal!!!! O ja en waar waren de bidons nu  eigenlijk?

Heren invallers: bedankt dat jullie ons uit de brand hebben geholpen want met 11 tegen 9 had deze pot er toch wat anders uit kunnen zien en had dit verslag een andere inhoud kunnen hebben.

Verder wist RCL ook met een zevenklapper te winnen van RBB dus mag RCL door in de beker en kunnen wij ons richten op de start van de competitie volgende week.

Doelpuntenmakers: KC 2X, Bas 2X en invallers Chris, Joris en Sjuul (voor de statistieken).

Verslag geschreven door: een inval verslaggever (omdat de gehele redactie absent was)

 

Voorschoten VE2 – SVC’08 VE1   0-7 (0-4) - verslag deel 2

Heren,

Net een La Chouffe geopend en ik denk dat ik nog maar eentje open. Dit wordt een gedenkwaardig verslag. Het komt iets later dan jullie gewoon zijn van onze bard uit Parijs, en inderdaad ik doe het met bier en hij met een glas wijn, maar dat is ook het verschil tussen een platte pet en een mijnwerkershelm ....

Zoals we weten zijn we met een aantal van De Graaf overgelopen, bijna letterlijk, naar SVC. Daar zijn we hartelijk ontvangen, gaan trainen, consumeren en uiteindelijk gezwicht.

Het zwichten had een klein economisch belang: NietSpelendLid en toch een spelers-pas ..... Bijna net zoiets als impotent zijn en dan toch af en toe naar de porno-bios gaan ....

Het grotere belang was de sfeer bij SVC, de ambiance op donderdag-avond na de training en het prachtige complex.

Deze zaterdag 14 september heeft een aantal van ons meegedaan met de Veteranen 1, uit naar Voorschoten. Altijd lastig hoor ik sommigen zeggen maar zeer makkelijk voor Joris. Het zag ernaar uit dat het veld zwaar zou zijn door de veelvuldige regen, ADO was per slot van rekening ook afgelast ....

Nadat de meesten vooral te laat waren aangekomen op Voorschoten werd er een opstelling gemaakt. De gasten zouden zeker spelen en even leek het dat het middenveld zou bestaan uit Chris, Joris en ondergetekende ..... Chris stelde toen wijselijk voor dat hij ook wel voorin kon spelen (lees: blijven hangen).

Tijdens de warming up was het nog een beetje bewolkt maar gaandeweg werd het prachtig. Het werd al snel duidelijk dat SVC sterker was en binnen 15 minuten was het 0-2, waarbij gezegd moet worden dat de tweede een oogstrelende staande lob was van Kees, de spits van SVC. Hij bracht de keeper in totale verwarring door een onovertroffen schaar en daarna lobde hij uit stand de bal in het doel. De keeper van Voorschoten is vandaag begonnen met trauma-therapie.

Joris, zich zeer bewust van het ‘thuis-karakter’ van deze wedstrijd was zeer ijverig op het middenveld en scoorde de 0-3; een redelijke frommel-goal die hij in de drukte voor het doel toch nog knap wist te maken.

En toen kwam dan het moment van de wedstrijd. Een vloeiende aanval over links werd afgeslagen en kwam bij de linksbuiten terug. Hij draaide om zijn as op de achterlijn en keek of er ergens iemand vrijstond. Hij zag Chris op rechts ergens in de punt van de zestien en passte naar hem ..... Een uitgelezen kans en Chris maakte aanstalten om te scoren .... Op de welbekende manier kwam Chris aan, borst naar voren, armen een beetje stijf zwaaiend en in gedachten een punter diagonaal in de bovenhoek .... (wat een mooie mail zou dat worden aan iedereen!). Plots echter, uit het niets leek het wel, en met een ongekende snelheid kwam er een medespeler van Chris aan en in volle vaart, zonder lang na te denken schoot hij de bal diagonaal in de onderste hoek. Prachtig doelpunt en met

0-4 ook duidelijk de beslissing. Chris echter zag zijn droom-debuut aan diggelen en ging een beetje beteuterd naar de eigen helft. In het voorbijgaan zei hij nog tegen mij: ‘.... ik ontken alles wat je zegt over dat doelpunt van je!’

Met de 0-4 gingen we de rust in. Twee van de vier overlopers hadden al gescoord, dus dat was feest. De derde ging getergd het veld in voor de tweede helft.

Chris legde een ongekende werklust aan de dag en was betrokken bij elke uitbraak van SVC. Onvermoeibaar zette hij weer een aanval over rechts door en verzilverde dit met een prachtig doelpunt, zonder punter maar wel in de lange hoek. 0-6.

SVC had een makkelijke middag en ging uiteindelijk met een 0-7 overwinning naar huis. Het is ook wel een echt voetballend team, uitgebalanceerd met redelijk vaste lijnen. Wij als ex-GW hebben een heerlijk middagje gevoetbald, alle drie gescoord en voelden ons direct opgenomen in dit aardige team. Het was daarnaast een zeer sportieve wedstrijd, geen gezeur van wie dan ook en een gezellig buikende scheids die telkens weer zei dat hij inderdaad twijfelde of het wel een vrije trap was, of het wel buitenspel was en of het wel hands was .... Gelukkig twijfelde hij niet bij onze doelpunten.

Het was geweldig om weer een wedstrijd te spelen. Ik heb genoten en hoop nog vaker met dit team mee te kunnen doen.

Met sportieve groet

Jules

21 september 2013: SVC'08 VE1 - Berkel VE1 1-4 (0-1)

"Alle pech in één wedstrijd"

Hoe je ondanks een speloverwicht toch de bietenbrug op kunt gaan, bleek tijdens de eerste competitiewedstrijd van het nieuwe seizoen. Berkel had aan drie momenten van verdedigende onoplettendheid en een slippertje bij SVC'08 VE1 voldoende om het verschil te maken.

Gesterkt door de drie bekerwedstrijden, die louter oefenwedstrijden voor de nieuwe competitie bleken te zijn, trad Het Andere Eerste aan op het kunstgras van veld 2. Of nee, toch veld 1, want de scheids vond eigenlijk ook wel dat Het Andere Eerste gewoon op het eerste veld moet spelen. Na de verhuizing was het nog even zoeken naar wie de reserverbank moet bezetten, wat uiteindelijk vlotjes lukte. De taken waren verdeeld, zo zou de een ons tijdens de rust achterlaten met 3 goals, de ander zou daags erna een marathon lopen, weer een ander was (nog) op vakantie of aan het werk, nog een ander kwam direct van een speech met de burgermeester -in pak- en nog een ander ontfermde zich over de bidons, die frisgewassen langs de lijn stonden. En ook het zonnetje liet zich zien, op deze laatste zomerzaterdag van 2013. We hadden er zin in!

Meteen na de aftrap toonde het Het Andere Eerste zich een koele wurgslang, die zich rustig maar gedecideerd om de tegenstander knelde; onze gasten werden teruggedrongen op eigen helft en kwamen nauwelijks onder de druk uit. Hun spaarzame uitvallen werden netjes geneutraliseerd door een geconcentreerd centraal verdedigingsduo met Bergt en Hans. Het spel speelde zich dus af op de helft van de blauw-gelen. Het middenveld, versterkt met herintreder Tom, was van ons. Zo nu en dan leidde dit tot een scoringswaarde kans; met onder andere acties van Frank, schoten van Erik, een alleen-voor-de-keeper van Bas en een venijnige knal voorlangs van de Andere werd de keeper op de proef gesteld. Hij bleek een sportief vervelende sta-in-de-weg voor de scorende ambities van onze voorste lijn en had uitgerekend deze wedstrijd uitgekozen om uit te blinken. Na een half uur verslapte de wurggreep van Het Andere Eerste enigszins en ging het spel meer heen en weer. Zo kon het gebeuren dat de gasten na een scrimmage voor onze doelmond konden scoren. Die 0-1 zou ook de ruststand worden. Dat had je gezien het spelbeeld niet voor mogelijk gehouden. In de rust probeerde René uit te leggen dat je niet het omgekeerde moet doen van wat er gecoacht wordt, terwijl je ook het omgekeerde kunt coachen om je doel te bereiken. Hoe moeilijk kan het zijn?

In de tweede katern probeerde Het Andere Eerste de lijn van het eerste halfuur op te pakken. Dat lukte niet echt, ondanks het inbrengen stootkracht in de vorm van Chris, die zijn ex-GW-collega -wiens naam ik nu even niet kan reproduceren- kwam vergezellen. De 1-1 kon vallen maar de 0-2 ook. Schotkansen waren er wel, maar die keeper hè. Er was een grabbelend slippertje in de verdediging voor nodig om de 0-2 toe te staan. Het Andere Eerste rechtte de rug en ging meer risico's nemen door met 1-tegen-1 achterin meer mankracht op het middenveld te krijgen. Dat offensiefje leidde uiteindelijk tot een hoekschop, die door de reeds genoemde ex-GW-collega met het hoofd fraai in de rechterhoek werd gehamerd, de Anslusstreffer! Deze opsteker leidde bij velen tot de gedachte 'die pakken we we!' en met veel energie ging het verder. Maar weinig effectief was het niet. Overwicht okee, maar de laatste pass verzandde vaak en de schoten op hun goal waren prooi voor die akelige keeper en door de risico's achterin kregen onze gasten veel ruimte waar ze als een schoonspringer in een Olypisch bad gretig in doken. Er waren goals die de Berkelaars al telden, maar die strandden op de katachtige reflexen van De Baard, die zijn persoonlijke score zo toch overeind hield. En toegegeven, de 1-3 was heel fraai 'one-touch' en (dit keer) écht onhoudbaar voor De Baard, maar was wél een ontnuchterend einde van de positieve gedachten van nog geen tien minuten daarvoor. Dat er dan nog een 1-4 in vliegt is voor de statistiek en hun doelsaldo. En zo kwam er een ontnuchterend einde aan deze wedstrijd, waarvan Het Andere Eerste grote delen had gedomineerd. Overwicht en een balbezit-percentage van Barcelona-achtige proporties, maar toch met lege handen. De meest positieve kijk op de zaak werd -zoals wel vaker- nadien in de kleedkamer geopenbaard; zoveel pech in een wedstrijd, dat houdt geen stand. We gaan er vanuit dat alle pech van het seizoen in déze wedstrijd zat. In hoeverre deze kijk op waarheid berust gaan we ontdekken, komende zaterdag tegen Excelsior in Maassluis. Zou er dan een gesponsorde bus klaar staan? Het Andere Eerste stapt wél in hoor! En laat dan die boordradio maar uit...

Complimenten tenslotte aan Leo die onze wedstrijd aan zijn eerder gefloten wedstrijd rijgde en aan Aad die er ondanks 0-spelminuten vanwege de lange loop op zondag gewoon bij was en toch gewoon lekker ging douchen nadien. En dan ook nog met KC zingend achter de bar. #chapeau!

Uw geentaakmaarwaaromnietgelegenheidsverslaggever (3x woordwaarde)

28 september 2013: Excelsior Maassluis VE1 – SVC'08 VE1 4-2 (2-1)

WIJ DEDEN ALLES GOED, MAAR ZIJ DEDEN DAT NET IETS BETER

De Veteranen selectie toog naar Maassluis. Het P en R gehalte was hoog. Menigeen reed mee met een kleiner aantal chauffeurs. De leeftijd van veel spelers en de daaraan gerelateerde blessuregevoeligheid zal er de oorzaak van zijn dat onze aanvoerder(s) hebben besloten twee gastspelers in te huren. Met 16 man traden we aan in het verre Maassluis. Onze organisatie is dusdanig professioneel dat wij veel functies dubbel bemannen. Onze aanvoerder Rene meldde zijn vertraging. Dan kan zonder schakelen de reserve aanvoerder worden ingezet; Jan H. En het was Jan H. die geen opstelling maakte, geen aanvalsplan, helemaal niets. Als dat maar goed gaat???

Het veld lag er keurig bij, de zon scheen, 16 fitte spelers, kom maar op! Welnu, we verloren met 4 – 2. Wat valt daar over op te merken: weinig.

Hun middenveld speelde mee. Al die vier goals kwamen uit hun middenveld. Dat was voor ons niet te verdedigen. Onze doelpunten werden gemaakt door Ardy en Keesie Dekker. Onze keeper (met Noormannen-baard) heeft ons, met prachtige katachtige reddingen, behoed voor een groter pak slaag. Wij hadden, met ietsje meer geluk, ook met 4-5 kunnen winnen. In het geval de bal van Chris na een juweel van een actie, niet tegen de paal, maar net een tikkie links daarvan in de goal was gerold.

Al met al een lekker potje voetbal, tegen een leuke sportieve ploeg. Met een fijne scheidsrechter, die net als wij en de tegenstander alles goed deed.

Erik probeerde zijn blessure te ontkennen, lukte niet.
Bas stapte in de eerste helft even uit, irriteerde zich aan zichzelf.
Nico helaas niet!!
Ardy was na afloop een beetje bokkig.
Hans liet zich wisselen, z'n kop zat vol, zware week gehad. (sterkte Hans!!)
Marco wat de schrijver betreft: Man of the Match.
Jan H; moet misschien het boek: Aanvoeren voor Dummies aanschaffen
Chris kan lekker ballen.
Waarom Jules mee was weet niemand.
Bertrand ging er na de wedstrijd als een haas vandoor: zwemles (sterkte Bertrand!!)
Rene is de onbetwiste aanvoerder.
Bert is geweldig, hij doet de was iedere week en verdient daardoor vaak een plek op het veld.
Franc mist zijn motorfiets,
Tom is weer helemaal terug en in orde
Kees scoorde as usual,
En Aad had kunnen scoren (dank Bas!!).

We hebben weer genoten. Dat we op een prachtige zaterdag een balletje mogen en kunnentrappen: we boffen maar!
De derde helft was niet minder prettig. In de zon, zo ver weg. Een aantal kreeg een vakantie gevoel.

Aad

5 oktober 2013: SVC'08 VE1 - Loosduinen VE1: 4-3 (3-1)

Proces-Verbaal van SVC'08 VE1 - Loosduinen VE1

Op zaterdag 5 oktober 2013, omstreeks 13:30 uur, bevond ik, selectieveteraan, mij gekleed in mijn normale kloffie, thuis op de bank met een kop koffie. Hier bekroop mij ineens het immense verlangen om te gaan voetballen met de andere selectieveteranen. Ik spoedde mij, met fiets en tas vol voetbabenodigdheden, naar het Oostersportpark. Onderweg werd ik ter hoogte van het Josef Israelsplein vergezeld door Frank W. In een heerlijk zonnetje reden wij tezamen, enige gevoelens van concurrentie waren niet te bespeuren, naar onze fijne club. Ondertussen de laatste nieuwtjes op voetbal- en liefdesgebied besprekend. Ter hoogte van Clingendael passeerden wij een jonge knul, hooguit 8 jaar. Ik zag dat hij een crossfiets bereed en een rugzak op z'n rug had. Luttele momenten later bleek het kereltje in ons kielzog als een ware Bauke M. ons tempo te kunnen bijbenen. Desgevraagd bleek hij, nahijgend van de inspanning, al lekker gevoetbald te hebben en hij was voornemens de middag eens fijn op SVC te gaan spelen met zijn vriendjes. Daar word ik nou vrolijk van.

Ter plaatse op de club, het was inmiddels 14:15 uur, zag ik één voor één de spelers van Veteranen 1 binnendruppelen. Bas vd V. had in Leidschenhage een blessure opgelopen en bleef derhalve ' onomgekleed'. Gelukkig waren er wel weer de twee Graven, Jules en Chris. "Komen we ooit nog van die lui af" of woorden van gelijke strekking, hoorde ik menigeen zich hardop afvragen. Kees D. deed een Jan Ktje en Jan K. zelf was deze keer niet eens te laat omdat hij eigenlijk überhaupt niet zou komen, maar hij was er toch. Ook daar word ik vrolijk van.

Ambtshalve is mij bekend dat Loosduinen een lastige tegenstander is. Tevens is bekend dat zij vaak tijdens een wedstrijd nog een tandje kunnen bijschakelen. Op welk vlak zij dit veelal trachtte te doen laat ik hierbij in het midden. De wedstrijd ving keurig op tijd, op een prachtig veld, aan en werd geleid door de heer Vink, waarbij ik grappen over een vleesvariant zal proberen te vermijden. Ik zag dat de selectieveteranen heel aardig aan de wedstrijd begonnen, waarbij de bal met regelmaat van voet tot voet ging. Opvallend was dat Nico T. veel ruimte kreeg op rechts en hier heel handig mee om ging. Achterin werd alles goed op de plaats gezet door aanvoerder Jan H. en Hans v E. en mocht er dan sporadisch iets misgaan dan was daar altijd Jules, het slot op de deur. Als een ware patron dartelde hij voor de verdediging. Over dartelen gesproken, ik hoorde dat er vanaf de bank werd geconcludeerd dat Franc vd S. als een hert over het hele veld dartelde. Voornoemde was de opmaat voor een keurige 3-0 voorsprong waar door Loosduinen niks tegen in te brengen was. Rex scoorde met een lob na een prachtige pass van Nico, Lange Jan kopte raak uit een voorzet van Rex en Nico speelde vervolgens Franc in die weergaloos subtiel naar zijn linkerbeen draaide, daarbij zijn tegenstander verdwaasd liet staan en prachtig afdrukte in de linkerhoek. Franc is nu echt terug, hoe fijn is dat, vooral voor deze grijze hinde zelf. Kijk, daar word ik gewoon vrolijk van.

Aangezien ik geen grappen zou maken, rest mij over de 1e helft nog slechts te vermeldden dat Bert hands maakte en wij een penalty tegen kregen. 3-1. Voetballend werden we vervolgens wat onrustiger, maar Marco onderscheidde zich met enkele cruciale reddingen. Daar word je toch vrolijk van.

In de 2e helft schakelde de Peenbuikers zoals verwacht een tandje bij. Daarbij geholpen door twee wissels die hun spel aanzienlijk gevaarlijker maakte. De scheidsrechter schakelde zo mogelijk nog een tandje terug hetgeen een spannende en felle strijd tot gevolg had. Hierbij scoorde Loosduinen een schitterende goal. 2-3. Gelukkig maakte oermens Bertrand L., na even daarvoor lelijk tegen zijn hoofd te zijn geschopt,  met een fantastische vrij trap aan alle onzekerheid een eind, althans dat dachten we. In de slotminuut wederom een prachtige goal van Loosduinen, onhoudbaar voor Marco of welke keeper dan ook. Gelukkig floot de scheidsrechter af, wat feitelijk zijn beste fluitsignaal van de wedstrijd was. Ik zag dat we hier allemaal vrolijk van werden.

Rest mij nog te vermeldden dat Johan T. voortaan gaat handballen, dat Hans v E. eerder moest stoppen van broerlief, dat Aad weer als een koning achter de bar stond en dat Bert en Rex de derde en vierde helft gewonnen hebben. Oh oh oh, daar werd ik vanochtend niet zo vrolijk van…...

Tot slot voor de agenda's:
26 oktober 2013: wedstrijd tegen de Graven met een hapje na afloop.
14 december 2013: winterstop etentje

Op ambtseed opgemaakt, Den Haag 6 oktober 2013
Rex

12-10-2013 VUC VE1 - SVC'08 VE1  4 - 2 (0-0)

Vandaag speelde het Andere Eerste uit tegen VUC. Een oude, Haagse vereniging. Oude mannen spelen op zaterdag tegen andere oude mannen. Even verlost van werk, van vrouw en kinderen. Gewoon, zaterdag, met de jongens een balletje trappen. Dat is en was het idee. Dat idee wordt menig zaterdag werkelijkheid. We komen op prachtige terreinen. Zo kwamen we bij Marine, op een prachtig terrein. Bij Van Nispen, misschien nog mooier. Bij Tac en Wanica Star, met prachtige keukens! Of heel ver weg, ergens in Maassluis. Thuis is sowieso okidoki, onze vereniging heeft het helemaal prima voor elkaar. Maar goed, hoe leuk is het dan om een derby te spelen tegen Haagse Historie. Ik, schrijver van dit stuk, had er echt zin in. Als kind speelde je hier immers ook al.

Lang verhaal kort: het ging helemaal nergens over. We verloren. Aan wie lag dat? Aan de scheids? Welnee. Die man, jaar of 60, is ook van huis gegaan om een lekker potje te fluiten en deed dat prima. Lag het dan aan ons? Ook niet. Wij kwamen om lekker te ballen. Natuurlijk blijft ook bij ons wel eens een been uitgestoken, wij zijn niet Roomser dan de paus. Nee, het lag aan VUC. Ze waren beter, zeker in de 2e helft. Het verschil werd gemaakt door een speler die de eerste helft niet speelde. Bij rust (zonder thee) stond het 0-0. Kansen over weer. In de 2e helft stond er een in Haagse kring bekende speler in het veld. Die maakte qua voetbal het verschil. Maar wat een ellende als je (ik ben 47) mee moet maken dat veteranen van de tegenpartij, als de scheids ff niet kijkt, een elleboog in het gelaat van Lange Jan duwen. En dan doodleuk weglopen. Of dat de beste man van het veld nog met allerlei dreigementen en dramatische ziektes moet schelden om zich te onderscheiden. Niet alle VUC'ers waren vervelend, maar een man of 4, 5 van VUC bedierven voor ons alle plezier. Waar onze meegebrachte kinderen getuige van waren. Niet chic. Heel vervelend.

Dat wij niet opgewassen zijn tegen fysiek en verbaal geweld is bekend. Daar schamen we ons ook helemaal niet voor. Maar deze nare, achterbakse flauwekul ging ons te ver.

Een schande voor het zaterdag veteranen voetbal.

Al met al hebben wij een statement gemaakt door geen euro op VUC te spenderen. Een groep ging direct naar huis, een groep ging naar onze eigen club, waar we het Eerste zagen winnen met 3 - 0.

Met een hapje en een sapje hadden we het daar prima naar de zin.

Op naar de volgende week.

Aad

Naschrift Nico: Tot overmaat van ramp blijkt daags na deze wedstrijd onze keeper Marco van Baalen een gebroken enkel te hebben overgehouden aan zijn keeperswerk. De laatste 10 minuten van zijn wedstrijd stond hij niettemin -met pijn- onder de lat. Laten we hopen dat dit een verstandig besluit was en dat zijn herstel voorspoedig verloopt. Marco (zie foto, nog zonder baard) zal 6 tot 12 maanden moeten herstellen. Wij voelen met hem mee en wensen hem een spoedig herstel toe. Enne... dat herstel gaat het best met een een berichtje of in gezelschap, als Marco zich weer (met krukken?) op het sportpark kan begeven.

zaterdag 26 oktober 2013: SVC'08 VE1 - de Graven VE1: 1-3 (0-3)


Veteranen worden gestraft in de herfstvakantie. Inhaalwedstrijden werden niet gespeeld, er viel niets in te halen. Een zwart gat dreigde!! Een wedstrijdloze dag? We hoefden nergens in te vallen, zoals we dat vorige week wel met een man of 10 konden doen! Welnu, al geruime tijd loopt op SVC'08 een aantal jongens van Graaf Willem II Vac rond. Dat zijn jongens van onze leeftijd, waar we al jaren in de competitie tegen spelen. Die jongens zijn collectief weg gegaan bij GWIIVac. En trainen nu op donderdag met een man of 10 a 15 op ons veld 3. Een man of 6 is inmiddels spelend SVC lid, en de kantine wordt na hun training goed benut. Al met al zijn we blij met hun komst.

Dus wat doe je als je niet hoeft te spelen: dan organiseer je een vriendschappelijk potje. Met 15 man van de Graaf Willem groep, tegen onze VE1. We speelden onder een heerlijke zon, op een prachtig veld 1 (de helft van de spelers zal het vandaag wel in de rug hebben, dat dan weer wel), voor een goed bezette tribune waar de harde kern absoluut een 12 e man was, onder het toeziend oog van onze trainer Joan, SVC TV was er bij, met als inzet een grote fles Grolsch Herfstbok.

Aangezien onze keeper Marco met een paar stalen platen en schroeven in zn enkel niet in staat bleek te keepen, stond ondergetekende de eerste helft onder de lat. Met de hoop dat hier wellicht een mooie carierre in het verschiet lag. Ijdele hoop. Ik liet er drie door. Voor een deel onkunde van mij. Maar ook een slappe hap in een VE1 shirt. Onze VE1 was wellicht onder de indruk van het dikke buik gehalte van de Graven. Een aantal spelers zal hebben gedacht: eitje. Welnu, uit de spaarzame aanvallen van de Graven vielen gewoon 3 doelpunten. Ze waren echt niet beter, maar wij stonden te slapen.

In de pauze sprak onze aanvoerder zich uit. Vlam in de pan, gas er op. Met Bas onder de lat, die overigens maar 1 keer in actie hoefde te komen, was VE1 veel gretiger. De 2e helft wonnen we met 1-0. Maar omdat de Graven er in de eerste helft 3 in hadden geknikkerd, ging de Grolsch cup naar de Graven.

Klaar??? Welnee. Nu kon het feest beginnen. Met dank aan een ieder die hierbij betrokken was, kregen wij de mogelijkheid om gezamenlijk op SVC te eten. Azzouz en Andre hebben de hele middag voor ons in de keuken gestaan. Zij maakten een indische maaltijd EN een pasta maaltijd. Wat was dat verschrikkelijk lekker. Wat een helden. Wat gaaf dat clubmensen zich, geheel belangeloos, inspannen voor anderen. Ook langs dit medium: Azzouz en Andre, dank, dank, dank.

Een ieder at zijn buik vol. Wij keken naar Barcelona tegen Real. Een aantal spelers dook de keuken in, daar was voldoende te doen. Veel kinderen hielpen mee. En Jan K. krijgt een pluim, die ging door met poetsen tot we eigenlijk wel wilden sluiten. Hij zal ongetwijfeld te laat zijn thuisgekomen, maar dat zal zijn Jacqueline wel gewend zijn.

Al met al: een geweldige zaterdag!!

Aad

2 november 2013: Soccer Boys VE1 - SVC'08 VE1: 0-1 (0-0)

Wat kan voetbal toch oneerlijk zijn.

De inleiding

Op een zeer zwaar veld, tegen een tegenstander waarvan we nog nooit een punt pakten waren de verwachtingen niet heel hoog. Tel daarbij op dat de voorbereiding op vrijdagavond niet geweldig was. Met vier selectieveteranen waren wij namelijk ruim vertegenwoordigd op een tenenkrommende Algemene ledenvergadering. Zouden De irritatiewissels alhier nog doorspelen in de wedstrijd? Onze Kees was vrijdagavond overigens bij zijn moeder in het ziekenhuis, sterkte Mientje Dekker! Ondergetekende bevond zich nog even in de kroeg om met, de zaterdag afwezige, Erik de wedstrijdtactiek te bespreken. Helaas was er geen zinnig woord uit Erik te krijgen.

De voorbereiding

Met 6 wissels zaten we ruim in de mensen. Voor deze wedstrijd had onze CaptainCrocs een keeper geregeld, aangezien onze directeur Marco een staalfabriek in z'n enkel is begonnen. Sterkte Baardkeep. Een nieuwe keep dus en wat voor één: Simon de Canadees (Simon, Vancouver, Canada: oftewel SVC, mooi hè) met de mooiste handdoek en tattoo van Bleiswijk en omstreken. Zoals invaller aanvoerder Lange Jan gewoonlijk doet was de opstelling tot 2 seconden voor de wedstrijd nog ongewis. Dat houdt ons allen scherp, Jan snapt dat. Kleine Jan had rugproblemen, maar zou wel starten.

De wedstrijd

Tegen deze altijd lastige tegenstander startte wij erg geconcentreerd en gretig. Voor kleine Jan iets te gretig want die haakte helaas snel af. Sterkte Jan! De Boys lieten zich zoals gewoonlijk inzakken, lieten ons het spel maken en hoopten op een snelle counter met hun levensgevaarlijke spits. Wij lieten de bal goed rond gaan, werden niet gevaarlijk en zakten bij balverlies snel en goed in. De Bleiswijkers wisten niet echt hoe ze hiermee om moesten gaan. Ze kregen wat kleine kansjes, maar Simon liet zien een meer dan voortreffelijk keeper te zijn, die ook bij corners iedereen goed neerzette. Halverwege de eerste helft wat kansjes voor Franc en Bas, waarbij die laatste poging heldhaftig van de doellijn werd gehaald. Er botste voor de verandering eens iemand tegen Nico ipv andersom, helaas ging dit zo hard dat Nico moest afhaken met pijnlijke ribben, sterkte Nico! We haalden de rust met een keurige 0-0. In de kleedkamer waren we tevreden over ons spel en dit moest de tweede helft worden voortgezet.

In die tweede helft bleef het spelbeeld aanvankelijk hetzelfde. Johan en Rene verdeelde het spel en de bal ging van voet tot voet. De kansen voor beide teams waren echter spaarzaam. Langzaam begonnen we te geloven dat er zowaar een punt te halen was. De uitstekend leidende scheidsrechter, geen sarcasme, bestrafte een aantal opzichte overtredingen van de Soccer Boys. 4 minuten voor tijd, beide teams waren behoorlijk leeggespeeld op het drassige veld, kwam de bal uit zo'n vrije trap, genomen door Bertrand, ineens bij de tweede paal terecht. Ardy dook onder de bal door, Kees schrok, viel, controleerde fabelachtig de bal op het dijbeen en schoot subtiel en uit een schier onmogelijke hoek de bal tegen de touwen. Emotie en ongeloof bij een ieder! Zou het dan echt gaan gebeuren? De grensrechter had echter iets gezien (zie foto rechts), maar de leidsman was niet te vermurwen en de goal bleef op het scorebord staan. Tijdens de laatste minuten was het billenknijpen, de Boys gingen tegen hun natuur in vol op de aanval spelen en enkele hoge ballen leverde spannende momenten op. Echter de verdediging, in de tweede helft, onder leiding van een ijzersterke Rinke bleef overeind. Het eindsignaal werd zelden zo gevierd. Het waren gestolen punten tegen een goede, sportieve en fijne tegenstander.

De nazit

Moe, maar zeer voldaan wandelden wij naar de kleedkamer, alwaar de jarige Mark (zie foto links) ons trakteerde op een heerlijk biertje. Met een sigaartje voor de één, een liedje voor de ander en een heerlijk gevoel voor een ieder was het daar goed toeven. Vervolgens spoedde wij ons naar de kantine om aan een heerlijke ronde tafel plaats te nemen met een kleine schaal en later een grote schaal lekkernijen. Er was genoeg vrouwelijk schoon om naar te kijken, het bier was koud en de punten zaten in de tas met waardevolle spullen, heeft iemand die nog gezien ergens. De Boys bleven sportief staan, want wij hadden hun tafel ingepikt. Zij claimden de derde helft. Nou, ik win de vierde helft. Proost!

O ja, is voetbal echt zo oneerlijk, waarschijnlijk wel, maar die punten waren wel lekker zeg!

Disclaimer:
mocht ik in dit stuk iemand beledigd, beschimpt of ten onrechte bekritiseerd hebben. Dan bied ik daarvoor bij voorbaat geen excuses voor aan. Wellicht dat censuur derhalve een betere oplossing is.

Met vriendelijke groet,

Ardy Hulshof

 

Drie heerlijke punten. Gelukkig hebben we de foto's nog; klik voor vergroting...

Zaterdag 23 november 2013: SVC'08 VE1 - TAC VE1 1 -1 (1 - 0)

Bikkelen en complimenteren

VE1 heeft inmiddels een aardige lijst geblesseerden, met onder meer een gebroken enkel, vrij veel gekneusde ribben en liesproblemen. Al die klachten werden opgedaan tijdens wedstrijden en trainingen. Maar, zoals het Veteranen betaamt: we gaan door tot het bittere einde.
Met een selectie van 20 man, een (tijdelijk??) ingehuurde keeper uit Canada, stonden we uiteindelijk met 13 man in de startblokken. Uiteraard was Nico er bij, zij het aan de ribben geblesseerd dus niet in staat te spelen. Uw verslaggever mistte de eerste helft, vanwege zijn deelname aan het spektakel De Landing van de Prins. Er werd geoefend op het strand met zo'n 60 SVC'ers voor een waar spektakel aanstaande zaterdag. Veld 2 baadde in een novemberzonnetje.

Onze tegenstander TAC heeft het ons de laatste jaren erg lastig gemaakt. Een paar razendsnelle spitsen waren ons vaak de baas. Die jongens speelden zaterdag niet mee, wellicht stonden ze opgesteld in het selectie-elftal. De eerste helft was voor SVC, hoewel het van de kant af wel af en toe op worstelen leek. Na een minuut of 20 kon Franc tussenbeide komen toen de zwakste linie van de gasten elkaar (dit keer vergeefs) de bal toespeelde. Hij nam de ruimte richting doel, omspeelde de keeper en schoof… tegen de paal, en toen toch binnen met een droge tik: 1-0. De eerste helft werd ontsierd door een charge op Bas die met een beuk op de rug de wedstrijd voor gezien moet houden. En mogelijk de paar erna ook. De penalty die hierna werd toegekend werd helaas gemist door tweede aanvoerder Jan H. In elk geval, we gingen met een voorsprong aan de thee.

In de rust nog een historisch moment, waar scheidsrechter Aniel, die voortreffelijk floot, onze Johan Taal complimenteerde met zijn spel en gedrag. Dat was Johan nog nooit gebeurd! Verder informeerde Henk Vlag in de rust per WhatsApp wat het geworden was. Er werd teruggeAppt dat het een dochter was en we dronken thee.

De tweede helft kon beginnen. Het eerste stuk van de tweede helft heeft de assistent-verslaggever doorgebracht voor het bestelluikje van de hartige afdeling van ons clubhuis. Dat beroemde broodje bal met een 9,2 moest even geprobeerd worden. Was heerlijk. Maar zo miste uw assistent-verslaggever wel de start van de tweede helft, en wát voor een start. Want waar Aniel prima floot, meenden de heren van TAC echter elke beslissing van de scheids te moeten bekritiseren en hadden zij erg snel de buitenspelvlag omhoog. Maar: dat hoort allemaal een beetje bij het spelletje. Al vrij snel in de tweede helft werd door TAC, uit een counter, de 1 -1 gemaakt. Binnen de lijnen voltrok zich een worsteling van oudere jongeren in een wit shirt met rood-oranje streep en evenzo oudere jongeren met 50 cm minder lichaamslengte. Er was wel een aantal mooie combinaties, ik denk aan een driehoek Bert – Bertrand – Chris – Kees. Of de crossballen van Johan. Maar gescoord werd er niet door elk van beide teams. En achterin hielden we het dicht onder aanvoering van een bikkelende Jan H. die alle lichaamsdelen nodig had. Er waren niettemin kansen te over. Zeker voor wederom Jan H. die eerst, zoals geschreven een penalty mist, daarna het hoofd van ondergetekende in de goal probeert te koppen, om daarna een niet te missen kans mist! En dan nog klagen dat er gefotografeerd werd... Er werd lustig verder geworsteld en -als het nodig is- sportief het balletje buiten de lijnen gespeeld. Met als memorabel moment dat de poging van Chris om sportief een balletje buiten de lijnen te spelen werd verstoord... omdat hij de bal vergat te raken ;-).

Hulde voor de discipline en het incasseringsvermogen van allen dat het verder rustig bleef en de 1-1 de boeken in kon.

Nog geblesseerden er bij? Jazeker. Als gezegd belandde onze Bas al vrij snel op de bank, met flinke rib-problemen en kwam niet meer aan spelen toe. Aangezien wij tijdens ons kerst-diner de geblesseerden altijd verwennen met een fruitschaal, moet vanwege het enorme aantal geblesseerden of spelersbijdrage omhoog, of de fruitschaal gaat voortaan alleen nog maar naar gebroken ledematen! Dan leggen we de lat wat hoger.

Je zou het niet zeggen, maar onder een strak blauwe hemel, op ons prachtige terrein, was het ook zaterdag weer een genot om SVC'er te zijn.

Aad, hier en daar geassisteerd door Nico

30 november 2013: Van Nispen VE1 - SVC’08 VE1: 1-1 (0-0)

"Meniscusgras en dispensatiemeisjes"

We kennen Van Nispen als een vereniging waar je

  • lang voor moet reizen,
  • een nogstalgisch (zeg maar gerust een tikje verouderd) clubhuis treft,
  • altijd een doelpuntrijke wedstrijd speelt en
  • de velden -door duinzand gezegend- in de lengte van elkaar liggen.

Vandaag leerden de veteranen dat niet alles blijft wat er is, want alleen punt 1 klopt (voor de meesten) en punt 2 nog tijdelijk, want de schop is in de grond op sportpark Wassenaar. Op zich een naam voor een sportpark waar je als rechtgeaarde SVC’er de draad van kwijt zou raken. Is het niet SVC’08 dat door buitenstaanders vaak als scrizofreen wordt afschilderd als Scheveningse fusievereniging op een door de gemeente Den Haag gefinancierd complex in Wassenaar? In elk geval, van Nispen zit midden in een verbouwing. En zoals onze spits Erik (zie foto links, zó zag Erik er uit, weet je nog?) weet, lopen verbouwingen wel eens uit. Als een wedstrijd dan een kwartiertje later begint, dan malen we daar niet om. Wij konden uiteindelijk aantreden op een prachtig nieuwe kunstgrasmat mét kurk en een doorkijkje naar enerzijds de bollenvelden van Zuid Holland-noord of Noord Holland-zuid en anderzijds vooral naar een onverwacht charmante supportersschare bij ons in de dug-out. Maar liefst 6 dames hadden daar hun toevlucht gezocht en gevonden. Voor een enkele nog-net-wel-dispensatieveteraan reden om een reservebeurt te ambiëren, zodat het bloed ongestoord kon stromen waar het tijdens de wedstrijd niet kon zijn. En René kwam er achter dat de dispensatiemeisjes toch langer waren dan hij dacht…  

O ja, de wedstrijd. Vanwege ziektes, verbouwing en enkel-, rib- en andere kwetsuren werd team M*A*S*H (zoals je VE1 best kunt noemen) aardig uitgedund. U weet wel, niet alles blijft wat er is. Dus werden we vandaag noodzakelijk versterkt door 3 Graven en twee superveteranen (VE4). Top jongens! De eerste helft werd gekenmerkt door een knappe katachtige reflex van Simon op een van dichtbij ingetikt en van richting veranderd schot. Maar ook door een kopbal op de lat, schot op de paal en net-over van KC. Verder zat er te weinig tempo in de wedstrijd om de toeschouwers echt te verwarmen. De Zilkse spitsen waren wel snel maar hun aanvallen strandden in de branding die de SVC’08-verdeding bleek. Over stranding gesproken, onze Aad was met zijn zonen bezig verslagen te worden als Fransoos tijdens de landing van de Prins in Scheveningen. Moet ook gebeuren. Met prachtige foto's aldaar! Ondertussen brak in De Zilk de zon door en werd er zo nu en dan aardig gecombineerd, vaak vanuit de opbouw van achteruit door Rinke of Johan, maar was het tempo te laag om de ban te breken. De rust brak aan met 0-0.

Na de rust waren de laatste wolken in de lucht en onze dispensatiemeisjes verdwenen, ondanks dat Ardy zich zorgvuldig voor de dug-out had warmgelopen voor zijn invalbeurt. Er was niet echt een plan om als team óf druk te zetten óf in te zakken en zo werd de tweede helft een kopie van de eerste. Na zo’n 20 minuten leek het dan toch te gebeuren. Een bal van links voorgetrokken kwam voor het doel en uit een sccrimmage was het Begt die de 'lange bal' over 5 meter aandurfde richting het doel: 0-1! Lelijke goal misschien, maar die maakt Begt ook graag. De scheids en zijn assistent vond de goal echter te lelijk óf het passje naar de voorgever op de achterlijn werd als buitenspel beoordeeld, in elk geval, het feest werd geannuleerd. Uw verslaggever stond te ver weg om het te kunnen verstaan, maar Begt gaf de scheids zodanig van onder uit de zak dat zijn goal slechts een niet-gegeven gele kaart opleverde. De enige gele kaart van de wedstrijd – en dat uitgerekend voor Mr Correct. Ongeloof bij velen! Het spel ging verder, waarbij de leidsman ook in het restant van de tweede helft geen onvertogen woord duldde. Toch jammer dat SVC’08 –de één meer dan de ander- zich hierdoor wat uit het spel lieten halen, want er waren zeker mogelijkheden. Wat schoten en schuivers, maar geen goals. En de verdeding hield knap stand tegen de Zilkse snelheid. Tot zo’n 15 minuten voor tijd. Een Nispense aanval leidde tot een twee-tegen-een en waar Simon zich eerst nog op de bal kon werpen om de kans onschadelijk te maken, kwam de afgeketste bal voor een gele shirt drager: 1-0. Reden voor uw verslaggever om het nieuwe hek rond het kunstgrasveld op stevigheid te beproeven. De gastheden zouden toch niet uitgerekend tegen ons hun eerste winst pakken? De laatste 10 minuten kwam er meer druk op de Nispenaren en kregen we weer kansen. We weten sinds het Wonder van Bleiswijk dat we een wedstrijd kunnen kantelen, bijvoorbeeld door een bevlieging van KC. En zo gebeurde het dat KC –wie anders?- half liggend uit de draai een 'op-hoop-van-zegen schot' in de goal zag belanden. Het is maar goed dat Kees de bal niet aannam, want dan had de scheids vast afgefloten voor het einde. Nu deed íe dat pas na de aftrap die erop volgde. Eindstand 1-1. Punt gewonnen of twee verloren? Op basis van het spel vond uw verslaggever het een terechte uitslag.

Voor de Man-of-the-match-gelegenheids-Sint Award, mede mogelijk gemaakt door Tini die namens VE1 de meeste loten van de Grote Clubactie van SVC’08 had gekocht (21 stuks)- waren Simon, Kees en Begt genomineerd. Uiteindelijk keeg Begt de zak, met SinterGoodies. Gefeliciteerd! Verder verliep de derde helft zoals zovele; de krat werd snel bevrijd van zijn inhoud, het kunstgras werd geprezen (kun je zelfs zonder meniscus op spelen) en de hapjes in de kantine gingen rond.

Dank, tot slot, aan de 3 Graven Chris, Kasper en Paul (?) en VE4-vrienden Peter Keus en Wim van Zaanen; zonder jullie hadden we domweg niet gespeeld. En jullie speelden helemaal niet ONverdienstelijk! Zeker voor herhaling vatbaar… Trouwens, waar was Franc eigenlijk?

Nico

...gelukkig hebben we de foto's nog.

14 december 2013: Wanic Star VE1 - SVC'08 VE1: 2-2 (1-1)

Wanica Star uit ...altijd lastig

Op zaterdag 14 december, op de laatste speeldag voor de winterstop, traden de selectieveteranen aan op het fraaie kunstgras van Wanica Star.
Zoals uw verslaggever uit eigen ervaring weet is dit altijd een lastige uitwedstrijd. Wanica Star heeft altijd wel een aantal goede spelers op het veld lopen, die met een persoonlijke actie een doelpuntje kunnen maken.
Ook vandaag liepen ze ertussen. Daarnaast doet zich bij deze wedstrijd ook weleens het thuisvoordeel gelden. Maar hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen ( kerstgedachte). Kortom, nooit een bij voorbaat gewonnen wedstrijd voor ons team. Maar dat is ook alleen maar goed, want bij voorbaat gewonnen wedstrijden worden door ons meestal verloren. Vorig seizoen stond uw verslaggever bij deze wedstrijd ook aan de zijlijn, toen met een ski-enkel, en zag dat het een heel lastige wedstrijd werd, iets vijfnulligs als ik mijn selectieve geheugen mag geloven. Dus met enig beven, en niet alleen van de decemberkoude op deze mooie voetbalmiddag, onderging ik de aftrap.

Laat ik voorop stellen dat het weerzien met mijn team hartverwarmend was. Toen ik zag dat de koppies en voetjes van iedereen goed stonden en ik kennis had gemaakt met Simon, over wie ik al veel goeds had gehoord, gaf mij dat alle vertrouwen voor een mooie voetbalmiddag. De wedstrijd verliep zoals wel vaker; 2 x 45 minuten, waarin twee elftallen elkaar proberen te verslaan door meer doelpunten te maken dan de ander, maar daar uiteindelijk niet in slagen. Het werd uiteindelijk 2-2. Na een ruststand van 1-1.

Om de meest memorabele momenten voor de vergetelheid te bewaren. Volgt hier een typisch voorbeeld van scorebordjournalistiek:
De selectieveteranen kwamen terecht op voorsprong in de eerste helft, doordat onze aanvoerder René, opkomend vanaf de linkerzijkant door zijn  blonde wimpers zag dat de keeper wel heel erg de eerste paal stond te dekken, en dat hij met een geplaatste bal, die voor de tweede paal naar binnen zou krullen, een zekere goal zou maken. En zo geschiedde! Daar staat echter tegenover dat dezelfde speler later in de wedstrijd een gele prent kreeg voorgehouden, vanwege aanmerkingen op de wedstrijdleiding.

Vervolgens kreeg ons team een penalty tegen kreeg vanwege hands. De schuiver in de linker hoek was niet te keren door Simon, die verder een puike wedstrijd stond te keepen, en vooral met zijn uittrappen indruk maakte op de verslaggever (maar dat terzijde).
Daarmee kwamen alle emoties voor onze aanvoerder in deze wedstrijd voorbij, waardoor hij zonder meer de man of the match is.
In de tweede helft werd aan beide kanten nog tweemaal gescoord. De fraaiste kwam op naam van Tini, die opkomend vanaf het middenveld besloot vanaf een meter of 20 de goal maar eens onder vuur te nemen, waarna de bal net onder de lat insloeg en het net deed bollen.
Maar zoals gezegd is Wanica Star uit altijd lastig en dus maakte  de tegenstander toch nog gelijk met een lelijke goal, door een bal in te schieten die de keeper moest loslaten.

Afgezien van de paar kleine kansen die SVC wist te creëeren, was dit een terechte uitslag. De winst van vandaag lag er in ieder geval voor de verslaggever in, dat hij weer eens op het gras stond en met zijn matties een leuke middag en avond heeft beleefd. Tot volgend seizoen hopelijk!

Verslag en wedstrijdfoto's: Marco van Baalen
Dinerfoto's: Nico Taal

Berkel VE1 - SVC 08 VE1 1-1 (1-1) op 18 januari 214

"Terecht punt na teamprestatie van 10 tegen 12"

Opstelling VE1:

vd Harst,
Naarding, van Tilborg, Dekker, Driessen,
Verhoog, Taal (75 Fennema), Leushuis, vd Velden,
Hulshof en vd Steen.

Assistent: Erik

Het was een eindje rijden naar Berkel. Terug van weggegweest was Erik. Grieperig, 7 kilo lichter dan vroeger, hanteerde Erik vandaag de vlag, onder meer door de afwezigheid van Henk Vlag, die middenin het seizoen op vakantie meent te kunnen gaan.
SVC'08 had in Kees Dekker een uitstekende aanvoerder. Menig SVC'er stapte positief het veld op. KC deed het prima als captain. Fennema stond aan de kant toe te kijken, zich hopelijk afvragend wat KC dan anders doet dan hij.
De wedstrijd was allervriendelijkst. De sfeer onderling was prima. Uiteraard af en toe een verzetje, dat hoort er bij. Maar met wederzijds respect. In de kleding van de scheids zat een vleugje geel. In z'n fluit ook. Nu maak je vaker mee dat de thuisploeg enig voordeel heeft. De eindstand in de vorm van een gelijkspel is een terechte. De Berkelaars hebben zich dit jaar versterkt met een aantal nieuwe verse en jonge veteranen. Een prima voetballend team. Met een aardige tikkie takkie actie stonden ze al vrij snel voor. De goal van Ardy, na een juweel van een assist van Mark van links, was prachtig en kwam op een goed moment.
In de tweede helft raakte SVC een tikje gefrustreerd, waren de kansen voor Berkel, maar met inval Hans, keeper van VE4, was ons doel potdicht. Ardy werd onder toeziend oog van de scheids onderuit-gelopen. De scheids vond dat geen fluitsignaal waard, Ardy boos. Maar hij wist zichzelf keurig te beheersen, hulde. Het was vervolgens Bertrand die aan de kant even af mocht gaan koelen.
De derde helft was geweldig. De kleedkamers van Berkel zijn balzalen. Er werd gezongen en gedronken. In zo'n kleedkamer worden zaken besproken, zoals mannen alleen dingen kunnen bespreken. En wat in Berkel werd besproken blijft in Berkel. Maar Hans vertrok met rode oortjes, en heeft wellicht een onrustige nacht gehad.
De bittergarnituur in Berkel kwam qua kwaliteit in de buurt van die op SVC'08.

Wat een geweldige dag. En Oh, wat is het toch fijn om SVC'er te zijn.

Aad

8 februari 2014: SVC 08 VE1 - VUC VE1: 0 - 7 (0-4)

Opstelling van zaterdag 8 februari (incl invallers, uitvallers en opvallers:

Hans vd Harst
Aad, Hans van E, Tom, Begt
Nico, De Andere, Rinke, Fennema, Bas, Bertrand
KC, Harco, Andreas

Waar Pluvius zijn best had gedaan, won het kunstgras op SVC. Wij konden gewoon spelen. Thuis tegen VUC. We hebben erg verloren. Reden: VUC was een stuk beter dan wij. Op onze aanwezigheidslijst stonden slechts 10 selectieveteranen. Er zaten veel zieken, zwakken en misselijken bij. Onze kleine Generaal Fennema is goed bezig geweest. Langzaam maar zeker ontwikkelt hij zich tot een bekwaam leider. Met het tijdelijk aantrekken van Andreas en Harco uit VE3 en de gedegen doelman Hans van der Harst van VE4 hadden we in ieder geval de mogelijkheid een beetje te wisselen. Hans van E. speelde een helft, nadat een blessure hem een tijd aan de kant had gehouden. De Andere had drie en een halve week op een toilet in Lombok gezeten, en was eindelijk weer terug. Waar hij doorgaans op zijn vakanties vele kilo's aankomt, bleek hij dit keer niet heel veel aangekomen.
Mooi te zien is toch elke keer als er gastspelers zijn, die gastspelers onder de indruk zijn van onze organisatie. Sta ik even stil bij Begt: die doet elke week de was, is steevast op tijd en alsof het doodnormaal is: wij lopen er elke week frisgewassen bij. Hulde Begt. Elles hoeven wij hier niet te bedanken, die schijnt in dezen geen bijdrage te leveren.

Enfin: de wedstrijd: VUC was ons een maat te groot. Zij speelden beter, waren agressiever, en wij speelden onder ons niveau. Ik zag en versla de wedstrijd door mn eigen bril. Er waren her en der wat verbale schermutselingen. Aan de rechterzijde, waar ik aanwezig was (ik ken mn beperkingen) hadden we het prima. Maar door de overmacht van VUC is het nooit een wedstrijd geworden. We stonden binnen 5 minuten al 0 - 2 achter. Waar Rene ons in de rust nog trachtte te motiveren en ons aan te spreken op ons slappe gedrag, kregen we de koppies niet meer omhoog. Waar VUC aardig op dreef is qua doelpunten maken, bleven zij maar doorgaan. Hun streven is dit seizoen 100 doelpunten te maken. Dat gaan wij niet redden, me dunkt.

Mooi om te zien dat Kleine Jan, Tini en Marco, geblesseerd als ze zijn, ons kwamen aanmoedigen.

Fijn team, fijne club.

Aad

SVC VE1 - Nationale Nederlanden VE1 2 -5 (1 - 2) 15 februari 2014 Dit keer weer verloren!! Uitslag is geflatteerd.

De selectie:

Hans VE4, Aad, Begt, Hans VE1, Mark, Jan H.Bas, De Andere, Fennema, Tini,Franc, Hans VE2, Bertrand.
Erik en KC.

Met drie wissels hadden we genoeg spelers. Hans VE2 werd z'n bed uit gebeld. Hij overtuigde z'n slapie binnen 5 minuten van de noodzaak van zijn plotselinge vertrek. Hans VE4 stond weer op doel, nadat hij eerder die dag al 4 doelpunten om zn oren had gekregen. Met twee grote witte mickey mouse handschoenen aan kon dit toch niet misgaan! 

SVC speelde best aardig. Doch waar Lange Jan het veld klein wilde houden en Hans VE1 daardoor zijn positie als laatste man even niet kon controleren, daar was de spits van NN, redelijk zwaarlijvig, doch daardoor niet minder snel, de beste rechtsback van VE1 (ik) te snel af en maakte koelbloedig af, 0 -1 .

Over de doelpunten van NN valt weinig af te dingen. Ze hadden mazzel, wij maakten tot drie maal toe ongelukkige foutjes. De mooiste fout was van Tini, die stond oog in oog met een aanvaller op onze penaltystip. De bal stuitte op, Tini kopte de bal naar de grond en het enige wat de NN spits hoefde te doen, was de bal inschieten. Dat was de 2 - 5 en daarmee was het, met nog een minuut of 10 op de klok wel gedaan. 

Dus: 5 doelpunten tegen, dan moet je misschien kritisch naar de defensie kijken. Nu is de defensie al kritisch genoeg tegen elkaar. Alles wordt besproken, bij naam genoemd, daar dit jaar geen onduidelijkheden. Het middenveld functioneert ook prima. Zeker toen Hans VE2 en De Andere het veld verlieten en plaats maakten voor Bas en Fennema. Toen liep het helemaal lekker. 

Nee, het gaat mis bij de aanval. Waar zelfs onze vrienden van NN aangaven dat de uitslag geflatteerd was. Want wat hebben wij een kansen gehad. Al had NN er nog steeds 5 gemaakt, het had zomaar 7 - 5 kunnen zijn geworden. Erik was erg actief, maar door een lange absentie heeft hij blijkbaar de drang om vooral zelf te scoren. Iets  meer overspelen (niet dat ik hier overspel promoot hoor) had een zee aan mogelijkheden geleverd. KC was eenvoudigweg niet lekker. Had slechte nachten achter de rug en miste kans op kans. Ardy was er vandaag HELAAS niet bij.

Met de schitterende Ruth van Franc op de bank, een hoeveelheid wind waar een paard van gaat zitten en in een mooie temperatuur hadden wij al met al een leuke wedstrijd, tegen een goed voetballend NN team. Aardige gasten, geen onvertogen woord. 

De scheidsrechter, Ron van Baaren, floot soeverein. Assistent Henk deed het als vanzelf helemaal prima. 

In de kleedkamer kwam de positie van de trainer weer eens ter discussie. Hij kon aan deze discussie niet mee doen, want waar zijn pupillen beneden de vingers naar de spitsen wezen, was de trainer in geen velden of wegen te bekennen. Hij stond boven met een glas Heineken Pils in de hand met zn matties te praten!! Wordt vervolgd.

In de kleedkamer voorts de gebruikelijke onzin. Paar pitchertjes erbij, lekker samen douchen, en daarna boven nog een prachtige schaal met gefrituurde happen.

Ongelooflijk fijne club.

Aad

SVC’08 VE1 – Soccer Boys VE1   1-4 (1-2)

We speelden op een prachtige lente dag net niet goed genoeg om tegen deze sportieve en slimme tegenstander een kans te maken. Er waren echter genoeg positieve punten om het slot van het seizoen met een goed gevoel tegemoet te zien.

De vooruitzichten waren fantastisch. De rust was namelijk wedergekeerd binnen de veteranenteams van SVC’08. De trainer blijft aan en Aad, doorgaans toch zo positief, had de hetze tegen Joan laten varen. Er stonden op onze aanwezigheidslijst zowaar maar 2 ‘afwezigen’. Gelukkig waren Marco (gokt na een enkelbreuk op misschien nog 1 of 2 wedstrijdjes aan het slot van de competitie) en Anton (moest mee met zijn voetballende kids) wel op de club. We zaten zo ruim in de spelers omdat twijfelgeval kleine Jan al een week aan het warming-uppen was en René de spuit in z’n knie had laten zetten. Lange Jan en Bertrand zochten hun heil en basisplaats bij VE3, waarmee zij wél wonnen.  Tel daarbij op het fenomenale weer, een prima scheidsrechter en een leuke tegenstander waar wij eerder dit seizoen 3 punten van mee terug naar Wassenaar namen.

Deze sfeer namen wij mee de wedstrijd in. Zoals gebruikelijk laat Soccer Boys de tegenstander het spel maken en gokt op hun geweldige counters. Zo leek het in het begin alsof wij best lekker aan het voetballen waren. Desalniettemin leden wij wel veel onnodig balverlies (al vraag ik me af of er ook nodig balverlies bestaat…). Na een corner verdedigden wij te slap uit en schoot een volslanke aanvaller de bal onberispelijk hard tegen de touwen. Hierbij onze keeper Begt kansloos latend. Er was nog niks verloren en vol goede moed zochten wij weer de aanval, althans als wij de bal niet weer verloren doordat we deze soms net iets te lang bij ons hielden. Er zijn eigenlijk geen belangrijker dingen op onze fijne club dan lekker met elkaar voetballen, echter als er een fust bier vervangen moet worden is Aad onmisbaar, dus wisselde Aad zichzelf in het belang van de club en in de geest van de wedstrijd. Halverwege de eerste helft scoorden wij een goal die een kopie mag worden genoemd van de eerdere treffer. Corner voor ons, slap verdedigen en Rex schoot de bal hoog in het doel. Welnu, niet al te goed spelen, nog 6 verse wissels op de bank, dat kon nog helemaal goed komen vandaag. Helaas bleken de Boys uit Bleiswijk in het vervolg een stuk effectiever voor de goal. Ok, soms kregen zij hier twee pogingen voor van de prima in de geest van de wedstrijd leidende Sjoerd. Vrije trap 1 werd door de tegenstander snel genomen en kundig gekeerd door Begt. Echter als je een vrije trap snel neemt en de muur kennelijk niet goed staat (logisch) of de scheidsrechter heeft niet gefloten (logisch) dan mag je na appelleren de tweede poging er overigens netjes inschieten. Niks aan de hand nog natuurlijk. Even in de rust de neuzen in dezelfde richting laten wijzen en in de tweede helft de schade herstellen.

Zoals ook in de eerste helft begonnen we niet onaardig aan de tweede helft. Eric en Franc kregen kansjes, maar vonden het net net niet. In de 59e minuut werd Rex de diepte in gestuurd en kwam 1 op 1 op de keeper af. Na de bal langs de keeper te hebben getikt en vervolgens onderuit te worden geschoffeld door deze zelfde man, werd kennelijk besloten dat een kaart voor het neerhalen van een doorgebroken speler niet in de geest van de wedstrijd paste. De gelukkig nog wel toegekende vrije trap werd gemist. Het vervolg van de wedstrijd leverde kansen aan beide zijde op. Waar wij faalden, daar maakte Soccer Boys er nog twee. Waarvan één uit een terecht gegeven penalty. Wij zagen Franc luttele minuten voor tijd nog een rare beweging maken, maar gelukkig bleek het slechts kramp te zijn.

Al met al een mooie voetbalmiddag waarbij we onszelf zijn vergeten te belonen met een punt. De beloning kwam echter na afloop, waar wij in een heerlijk lentezonnetje (of voorjaarszonnetje zo u wilt) genoten van een schaaltje vettigheid van Johan (van harte!) en menig pitcher. Tini zorgde ouderwets dat alles financieel ordelijk verliep. Er werd vervolgens in zeldzaam groot en fijn gezelschap teruggefietst richting vrouw, vriendin, zoon of kroeg.

Terugkomend op het goede gevoel waar ik over begon. Met 8 wedstrijden voor de boeg spelen wij nog tegen o.a. de 3 ploegen onder ons en de twee ploegen net boven ons. Ik denk dat als we een tandje opschakelen qua felheid, passing en afronding er nog genoeg punten te vieren zijn.

Tot slot bereikte ons het verschrikkelijke bericht over het plotselinge overlijden van Kees Dekker Sr. Wij wensen Mien, Kees, Linda, Gerard en de verdere  familie heel veel sterkte bij dit verlies.

Ardy

15 maart 2014: Loosduinen VE1 – SVC’08 VE1: 1-1 (0-0)

Onder een fraai lentezonnetje verzamelden zo’n 13 selectieveteranen met staf zich gistermiddag op sportpark Madesteijn rondom de Dekkertjes, die een zware week achter de rug hadden. Tijd om de gedachten op wat anders te hebben. De weersomstandigheden waren prima en het gras lonkte. In de kleedkamer kreeg Bertrand het keeperstricot en na de opstelling sprak lange Jan als een aanvoerder; compact spelen, inzakken als zij aan de bal zijn en bij balbezit gedoseerd uitvallen. Iedereen nam het tot zich en we gingen aan de bak. Maar niet voordat we een ons toegeworpen blauw-witte hoekvlag op de plek hadden gezet. Verbazen wij ons wel eens over teams die de vlaggen niet van het veld halen, hier is het blijkbaar usance om de vlag in de zestien te gooien onder het motto ‘doe er wat mee’. Enfin, terug naar de wedstrijd. Dat iedereen de afgesproken tactiek goed snapte bleek aan het spel. We speelden geconcentreerd, gaven weinig weg en we kregen er zelf wat kansen via de vooruitgeschoven posten voorin. Erik en kleine Jan kwam zo nu en dan goed langs de man en stoomden op naar het doel, maar de afwerking bleek net niet succesvol. Ook Ardy en Bas kregen wat scoringskansen, maar het doelvlak werd niet doorkruisd. Aan de andere kant was de behendige linksvoor van de peenbuikers een handenbinder voor Jan, Hans, Tom, Begt en ondergetekende. Uit met name acties langs hun rechterkant kregen ook zij een paar kansen, waarvan er enkele op schitterende wijze half vliegend, als op een exotische kokosmat gedragen, onschadelijk werden gemaakt voor onze oermens in de goal. De teams hielden elkaar in evenwicht, misschien waren wij in het begin van de eerste helft wat dominanter, zij kwamen gaandeweg die helft iets beter in het spel. Niettemin waren onze gastheren verbaal de hele wedstrijd dominant, maar dat kennen we van ze. Zo brak de rust aan met 0-0.

In de rust sprak René als onze aanvoerder. Dit keer nam niet iedereen dit zonder meer tot zich. Waar er een voortijdig sprak, was de maat vol voor de Ander. Ongemakkelijk begonnen we zo aan de tweede helft, waar het patroon van de eerste helft zich herhaalde. Wij kregen weer wat meer de ruimte en na enkele mogelijkheden, wat volgens Bas toch heel wat anders is dan kansen, kreeg uitgerekend Kees de bal voor de voeten nadat hij goed voor zijn man kwam en kon van een meter of zes de 1-0 binnenwerken. Daar was weer de gebalde YES! die wij nog kennen van het wonder van Bleiswijk, het winnende Soccer Boys doelpunt! In de resterende tijd van de tweede helft drongen de peenbuikers wat meer aan. De laatste 10 minuten was het pompen of verzuipen en zo gebeurde het dat een bal die half van het hoofd van Hans kwam precies voor de voetjes van een blauwe kwam, die het onmogelijk geachte presteerde; onze gelegenheidsgoalie kloppen, van dichtbij, dat wel; 1-1. Niet lang erna hield de in spijkerbroekie gestoken scheids het voor gezien. Het Andere Eerste trok zich terug in de kleedkamer, waar Kees ons nog verraste met pitchers, wat wij drinken het hier. Er werd nog wat gediscussieerd over het spelverloop, over aanwijzingen van de aanvoerder en over de vette hap die uiteindelijk op tafel kwam. Beetje rare zaterdagmiddag, maar van te voren zou je tevreden geweest zijn met een punt van de verbaal vaardige en fysieke peenbuikers, die keer bleef toch een gevoel kragen dat er meer in gezeten had. Als… of als… Of dit een goede basis is om het volgende week op te nemen tegen onze clubgenoten van het andere tweede, moet nog blijken. De hoekvlaggen zullen er staan, dus ben slechts benieuwd wie dan de hoekvlaggen van het veld en het glaswerk van tafel haalt bij de derde helft. We zullen zien. Dinsdag!

Nico

zaterdag 22 maart 2014: SVC'08 VE1 versus SVC'08 VE2 0-3 (0-2)


Opstelling VE1:

Arie Dekker op doel,
Achterin Begt, Mark, Lange Jan, Tom, Hans en Aad
Middenveld: Nultini, Franc, Bertrand, Fennema (c), Kleine Jan
Voorin: Ardy, KC en Erik.

Een mooi en fijn team. Ingedeeld in dezelfde poule als VE2. VE1 heet VE1 omdat ze eerder veteranen waren dan VE2, da's logisch. Bij profclubs heet zo'n 2e team vaak Beloftenteam, of Jong VE1. Daar is ook meteen de wedstrijd mee verslagen, net als VE1. Wij zijn verslagen door de jonkies van VE2. Zij waren beter, sneller, doelgerichter.


De wedstrijd, op kunstgras, verliep allervriendelijkst, onder leiding van "onze" scheids Aniel. De zon scheen, bla bla bla. Bij aankomst van de selectiespelers troffen we Mien Dekker in de kantine. Wat fijn dat ze er was. Trotse moeder van Kees en (eenmalig?) teamchef Gerard.
Spelersvrouw Linda was er ook. Topper!!

De derde helft is een spektakel op zich. De sfeer in ons team is opperbest. Althans, dat was die gisteren. Technische gebreken waren alleszins bespreekbaar. Lief en leed wordt gedeeld, we zijn immers vrienden. Het douchen is altijd ultiem. KC zingt prachtige chansons, het revitaliserend doucheschuim vloeit rijkelijk. Onze wasman (Begt) heeft een rustig weekend, we speelden immers half in het zwart, dus weinig was. De uitshirts worden gewassen op de club, vanzelfsprekend?? Nee. Maar het gebeurt wel. Fijne club. De laatste die vertrekt trekt de kleedkamer even schoon, da's logisch. De onderhoudsploeg hoeft uiteraard niet onze zooi op te ruimen. Met elkaar maken we de club, en daar zijn we trots op.

We zijn ook trots op onze driekoppige fanclub. Wij werden aangemoedigd door onze trainer Joan, EC-lid zonder functie Leo en vriend Hans van der Pot. Onze gedachten gaan uit naar de gehele familie Van der Pot, die na circa 9 weken ziekbed afscheid nam van Van der Pot senior.

De vierde helft was weer groots. De keuken wacht tot de laatste teams van het veld komen nog een uur met sluiten, om die teams, zo zij daar om vragen, een schaal bittergarnituur te kunnen leveren. Vanzelfsprekend?? nee, geenszins. Geweldig?. Ja, absoluut.

Wat een club, wat een fijne mensen. En ja, wat een fijn team.

Aad

29 maart 2014: SVC'08 VE1 - Wanica Star VE1: 8-2 (5-1)

Eclatante verjaardagskadoos

Disclaimer: aangezien dit verslag tijdens de avond van de wedstrijd is geschreven in een Haagse kroeg en in kennerlijke staat, is het minder geschikt voor de (klein)gevoelige medemens.

AH, hier het verslag van de wedstrijd op een heerlijke lentedag op het altijd prachtig SVC-park tussen het andere eerste en het altijd lastige uit spelende wanica star. Een uur warming up omdat de keeper van onze tegenstander later arriveerde met de star-kleding.

Of het kwam dat we al moe waren van de warming up of dat we moesten wennen aan de warme temperatuur, ons begin was dramatisch. De ene passing was nog erger dan de ander, met als dieptepunt de pas van verslaggever (Waarom mag ik dit schrijven?) op het middenveld; rechtstreeks in de voeten van een van die snelle tegenstanders die een nog snellere tegenstaander aanspeelde, die rechtstreeks kon doorlopen op onze verhangende keep, waarvoor dank aan Richard, en vakkundig afrondde: 0-1! En dat tegen een tegenstander die op de ranglijst lager staat dan wij!


Gelukkig herstelde SVE1 zich toch. Na een paar kansen die eigenlijk niet gemist konden worden (. . . ), kregen we een penalty; de vraag was meteen wie dan? Er werd gezocht naar no 4, want wat doe je zonder traditie? Toevallig speelde uw verslaggever met het nummer en mocht zijn foute passing goed maken: 1-1! Daarna werd het klasseverschil duidelijk en speelde SVC het meerendeel op de helft van de tegenstander. Hoogtepunt van de dag was de eerstvolgende goal; corner van links, strak bij de eerste paal (dat kan Erik wel!) en wie staat daar? Onze 60-jarige Tini; op zijn bijna kale klatse, kopte hij heel gericht als onze routinier met de meeste ervaring van ons allen, de bal in de korte hoek: 2-1. Het hele team in extase!

Kees en Bas waren daarna ook nog doelgericht en Erik probeerde weer te scoren, maar zonder succes, want na een schitterende assist belande zijn inzet op de paal en via de keeper in de goal. Hoe hij het ook probeerde, dit kalenderjaar was het nog niet gelukt! Ook nu niet dus. Ruststand was dus 5-1!

Na de rust speelden we onrustig. Wanica Star gokte op een bal achter de verdediging. De verdediging handelde koel en beheerst. Toch wist Wanica een penalty te versieren. Hoewel er niets gebeurde was het een prefect (met glimlach) uitgevoerde Schwalbe. De scheidsrechter wees terecht naar de stip. En jawel, dankzij Bert werd het 5-2: bijna kwam er weer spanning in de wedstrijd! Met dank aan Bert! Het werd daardoor een lastig eerste kwartier van de 2e helft (nogmaals dank aan Bert). Richard trok ons door de wedstrijd met een prachtige redding. En ook Rene moest een nuttige overtreding op het middenveld maken om een 100% kans te voorkomen. Gelukkig voor ons kreeg zowaar Erik het op de heupen; een lop waarvan hij al een seizoenlang van droomde, werd uiteindelijk werkelijkheid; 6-2. Niet de mooiste goal (tini), maar wel de mooiste combinatie was die van Bas met diverse medespelers, dwars door de verdediging van wanica; met een koelbloedige afronding werd het 7-2. Tenslotte scoorde Heintje-Davids-ik heb al twee keer afscheid genomen-Kees zijn tweede goal. Eindstand 8-2.

Terecht en genoeg reden om aan de picknicktafel buiten aan de 3e helft te beginnen. Met rondjes van tini (60!) en Hans (56!) was het goed toeven. Daarna hun verjaardagen gevierd met een lekker etentje, zelfs zonder de feestvarkens. Goede middag en avond. #fijn team!

Jan H.

NB: mocht u het bovenstaande dubbel zien; zie de disclaimer.

Foto's: Anton Nijboer

zaterdag 6 april 2014: Nationale Nederlanden VE1 - SVC'08 VE1 4-2 (4-0)

Zoals het weer, zo was ook onze wedstrijd

Het was een zaterdag die wat bewolkt begon, maar tegen het middaguur won de zon het van de wolken en met een klein beetje dauw nog op het hobbelige veld was alles aanwezig voor een heerlijke wedstrijd.

Met Edwin in de goal, dank hiervoor en met kleine Jan net op tijd en grote Jan net niet vingen wij aan. De eerste tien minuten stonden de neuzen allemaal de goede kant op. Dat wil zeggen, we zakten zoals afgesproken in zodat de kwikzilverachtige linksbuiten er niet met gemak langs kon rennen. De linies speelden compact en bij balbezit probeerden wij op snelheid eruit te komen, wat een aantal keer aardig lukte, echter zonder resultaat. Na balverlies in onze voorhoede was het veld lang, de pass voorbeeldig, de loopactie fenomenaal en de goal keurig. Hij was ons te snel af. Daarna waren we de weg kwijt. De neuzen hadden net zo goed omhoog kunnen wijzen maar in de zelfde richting stonden ze nog zelden. Een aantal wilde druk zetten, een aantal wilde inzakken, de een wilde de bal in de voet, de andere juist niet. Een enkeling wilde de combinatie, een ander juist de actie. Er trad wat frustratie op, waarvan we niet beter gingen spelen. Na een keurige kopbal, een foutje van de keep en een foutje van een verdediger was het ineens 4-0. Gelukkig rust. De thee werd gedronken zoals wij de eerste helft speelden, de ene helft zat binnen, de andere helft stond/zat buiten.

In de rust werd gezocht naar iets wat ons bindt, iets waardoor we er een zonnige tweede helft van konden maken. Ondergetekende had dit iets te laat door, met een irritatiewissel tot gevolg. Excuses. Maar ineens, uit het niets werd er toch een glimlach op ons gezicht getoverd die ons deed beseffen dat we uiteindelijk gewoon lekker met onze matties willen voetballen. Het was Kees Boos. Lekker op het fietsje in de zon die even bij z'n oude makkers kijken.

De tweede helft was een compleet andere dan de eerste. Althans de tegenstander was nog steeds even fijn, alsmede de scheidsrechter. Maar wij hadden onze inspiratie gevonden. We speelden weer compact, maar nu echt met z'n allen en we konden net iets meer druk zetten tijdens hun opbouw. Bij balbezit zochten we de spitsen. Dit resulteerde in een lekkere pass en nonchalante afronding van kleine Jan, die echt een plaag was voor de tegenstanders. Na twee schoten op de paal van Bas en Rex, kregen wij na een mooie aanval met prima voorzet van lange Jan een penalty. Een bonkige verdediger bonkte iets te hard tegen deze, toch zelf ook niet slanke, schrijver aan. Zoals tradities betamen worden ze in stand gehouden en aanvoerder Jan nam z'n verantwoordelijkheid. Het fluitje ging, Jan liep, de keeper koos een hoek, Jan liep nog steeds, de keeper dook en Jan schoot de bal bijna feilloos in de hoek waar de keeper lag. Zo waar 4-2, zat er nog meer in? Nee, dat niet. We werden nog wel een aantal keer gevaarlijk, maar dat werden zij ook. Althans totdat Aad hun gevaarlijkste man de wedstrijd uit speelde. Met opgeheven hoofden, neuzen de zelfde richting op(richting het kratje) en dus toch met een voldaan gevoel namen wij plaats in de zon. Moet gezegd, Nationale Nederlanden is een fijne club, met een gezellig complex. Volgend seizoen spelen zij verder onder de naam ADS, Alles Door Samenspel. Misschien een tip voor ons....


Met vriendelijke groet,

Ardy Hulshof

Zwaluwen Vlaardingen VE1 - SVC'08 VE1: 8-3 (2-1)

hattrick van Bas op een fijne middag

Zaterdag voetbaldag. Heerlijk; lekker ballen! Ook voor de ervaren veteraan van Het Andere Eerste blijft het een leuk spelletje. Het piept en kraakt natuurlijk wel, en steeds meer, maar de honger naar de bal en de lol van het spelletje hè, daar ga je voor. Met 13 man togen we naar Vlaardingen, naar het fraaie sportpark van Zwaluwen, de omleidingen, ongevallen en files omzeilend. Na het omkleden inspecteerden we het veld. Het gevoel van de taktiek en vooral de geur van de verschroeide aarde drong zich op. Kunstgras van de vorige generatie; oei, dat voorspelt niet veel goed voor de spieren en gewrichten van onze ervaren selectie. Met verloren zoon Anton weer in de geleden en lange Jan die te laat was om de aanvoerdersband te kunnen dragen, begonnen we aan de wedstrijd. Met aan de lijn ons ruim 40-jarig lid en trouwe assistent Henk, die zijn vader vorige week de speld van het 40-jarig lidmaatschap liet opspelden. Het zijn, net als de frisgewassen tenues, het bijhouden van de aanwezigen en organiseren van genoeg man, zo maar wat vanzelfsprekendheden die je hard nodig hebt om een #fijnteam te blijven.

O ja, de wedstrijd. We begonnen goed, hadden de eerste 10 minuten een overwicht, Erik en Kees werden regelmatig aangespeeld maar hun inspanningen stranden op fel verzet. Zo'n 10 minuten voor de rust werd de bal vrijgespeeld op het midenveld, de Andere-met-band gaf vanaf de middenstip een fraaie steekpass op Bas die op de rand van het strafschopgenied kon aannemen en afronden door de bal langs de keeper in het hoekie te schuiven; goal! Dat zij er inmiddels al een paar in hadden liggen, houden we kort. Hun linkerspits en midden-mid waren wat jonger en handiger. Onze Kees, die net als Rinke en ondergetekende op woensdag al uitkwamen voor de SuperVets van VE4, had te veel last van de hamstring en moest halvewege de eerste helft afhaken, met als gevolg de rentree van Anton. De scheids floot souverein niet voor een handsbal hier en daar en wel voor een reglementaire duw daar en hier, maar het was de beste die de Zwaluwen konden brengen.

Na de thee, dat trouwens uitstekend vervangen werd door het aantrekkelijker limonade, kwamen we goed uit de startblokken. Maar de eerste echte uitbraak van de Zwaluwen gooide de wedstrijddeur dicht; 3-1. Het eerstvolgende hoogtepunt kwam uit een scrimmage voor het Zwaluwse doel, waar uiteindelijk Bas de voet genoeg tegen de bal drukte om de tweede treffer aan te tekenen (3-2). Het echte hoogtepunt van de wedstrijd moest toen nog komen. Op rechts kreeg lange Jan de bal vanaf het middenveld. Halverwege de helft van de tegenstander gaf hij de bal diagonaal voor op de inlopende Bas die de bal rond de 16 kon aannemen en op zijn bekende wijze zijn opponent uitkapte en de bal ter hoogte van de stip in de korte hoek legde. Een fraaie  treffer voor Bas, die deze zaterdag zijn hoofdhuid niet hoefde in te smeren want er was toch nauwelijks zon. Twee gebalde vuisten na de score. Fijn! Drie doelpunten van Bas dus. Je kunt het rustig een hattrick noemen. Zij maakten er tussendoor ook nog een paar, maar dat is alleen belangrijk voor de uitslag en het scorebordjournaille. Het was een leuke middag, fijn met roze handdoekjes onder de douche, Bas als allerlaatste, en tenslotte met een fijne nazit.

Komende zaterdag komt de kraker tegen Het Andere Tweede. Hopelijk is iedereen dan weer hersteld en onslagen van familieverplichtingen en ander onheil, want dan gaan we er weer tegenaan. De gedachten gaan tenslotte nog uit naar Aad, die afwezig was vanwege een wandeltocht in Rotterdam de dag erna (nu dus). Succes!

Dinsdag!

Nico

zaterdag 19 april 2014: SVC'08 VE2 - SVC'08 VE1: 3-1 (0-0)

(waarschijnlijk tevens het EERSTE verslag op deze site van VE2)

Opstelling VE1.
Doel: Maarten Verhoog
Achter: Aad Verhoog, Lange Jan, Tom, Hansie van Eck, Begt
Midden: Kleine Jan (was iets te laat), De Andere (Johan Taal), Erik, Bertrand,
Voorin: Ardy, Kees, Anton

 E m o t i e s

Alsof de zon altijd schijnt op SVC. Zaterdags komt de familie bij elkaar. Bij aankomst maak je een praatje met dees en geen. Kijk je naar een uitstekend georganiseerd jeugdtoernooi. Maakt het echte eerste zich op voor een te winnen wedstrijd. De zon schijnt. In de keuken worden de diverse broodjes door vrijwilligers geserveerd, is de bar bezet, de commissiekamer draait op volle toeren. Scheidsrechters komen hun fluitjes halen, aanvoerders vullen formulieren in (althans, dat geschiedt tegenwoordig digitaal, maar het past een beetje in de voorbereiding). Wat een fijne club!!! Emotie 1.

Binnen die vereniging spelen vier Veteranen teams. Men traint op de dinsdag met en door elkaar. Op topniveau (ja ja, de eerste klasse) spelen twee van die Veteranenteams. VE1 en VE2. In een eerder verslag sprak ik al eens van VE1 en Jong SVC VE1. In het eerste spelen de wat jongere ouderen, in het tweede de wat oudere jongeren. We vinden het allemaal heerlijk om te voetballen. Emotie 2. Het vierde veteranen team, het team van aanvoerder buiten dienst Joop van Mosel speelde op veld 4. Zij kwamen wat mensen te kort, dus wij brachten onze aanvoerder Fennema in. We zijn toch op de wereld om elkaar te helpen nietwaar. Emotie 3.

Onze keeper, algemeen directeur van het Haags Historisch museum, Veteraan met baard en bewaarder van de Gevangenpoort, kampt met een tegen VUC gebroken enkel, is op de weg terug, maar heeft een dusdanig mooie vriendin dat zijn absentie op zo een zonnige zaterdag enigszins te begrijpen valt. Maar we missen hem wel. Emotie 4. Om die reden kampen wij met een zogenaamd keepersprobleem. Na overleg met de aanvoerder van VE2 en met scheidsrechter Aniel bleek dat wij, voorzichtig, ons toekomstig SVC lid Maarten Verhoog op konden stellen. Als zoon van een SV35 dochter en JAC zoon werd hij geboren met een Oranje Rood hart. Hij heeft in zijn prille jeugd gekeept, en het bleek dat hij dat nog niet verleerd was. Niet geheel objectief in mijn geschrift, maar spelen met je zoon in de goal, die dat echt geweldig deed, maakte een gevoel van trots mij meester!! Emotie 5.

De eerste helft ging redelijk gelijk op. Er werd niet gescoord, dus het bleef 0 - 0, maar dat is logisch. Kopje thee in de rust (staat klaar, alsof dat logisch en vanzelfsprekend is!). De tweede helft was voor de gemiddelde toeschouwer wellicht aantrekkelijker. De enige supporter, Leonie van der Pot, vertrok na een kwartiertje, zij zag de bui al hangen. De mannen van VE1 werden op leeftijd en conditie geklopt. Daar baalden we van. Emotie 6. Tien minuten voor tijd namen de irritaties toe. Met name VE1, het moet gezegd, begon te piepen en te kraken. Uiteraard hadden wij daar onze redenen voor. Laten we het er maar op houden dat de emoties welig tierden. Emotie 7. Dat scheidsrechter Aniel voortijds affloot was een goed plan.

De zon scheen nog op ons mooie terrein. De pitchers volgden elkaar in hoog tempo op. Met de twee aangeboden pitchers van VE2 aan ons, en twee van ons aan hen werd de strijdbijl weer begraven. Emotie 8.

Nu nog de derde helft: die werd glansrijk door VE1 gewonnen. Een aantal spelers (bijna allemaal) vertrekt naar huis. De meesten hebben gezinnen en vrouwen, die weten hoe laat de wedstrijd begint. Dat is het nadeel van internet. Veel later thuiskomen dan drie uur nadat de wedstrijd is ge-eindigd kan niet, da's logisch. Maar, er zijn er altijd die dat thuisfront, om hen moverende redenen, niet hebben. In de strijd om de derde helft won VE1 glansrijk. Wij ruimden nog de kantine op, en sloten het gebouw. Het was weer een prachtige dag op de club. Oh, wat is het toch fijn om SVC'er te zijn. Emotie 9.

Klaar voor de paasdagen; fijne pasen!

Aad

Foto's: Nico

3 mei 2014: TAC VE1 - SVC'08 VE1 3 - 0 ( 1 - 0 )

Opstelling VE1:
Doel: Edwin Tuijt
Achter: Tom, Lange Jan, Hans, Aad en Mark
Midden: Rinke, Bertrand, Nico, Bas, Tini,
Voor: Franc en Erik
Zijkant: Henk Vlag

Het was een heerlijk potje voetbal. We zijn vaak genoeg met een kater van het veld gelopen. Dit keer niet. De scheidsrechter floot uitstekend, stond ver boven de partijen. Wij verloren niet omdat TAC beter was, wij verloren omdat wij minder doelpunten maakten dan "hunnie".

We worden allemaal een dagje ouder. Waar het voormalig clubgebouw van TAC, aan de Aagje Dekenlaan, wel heel oud was geworden, werd het vervangen. Onze tijdelijke badkamers, die in de aanloop naar onze nieuwbouw op SVC stonden, werden naar TAC verhuisd. Maar die waren weg. Er staat een fonkelnieuw clubgebouw. Met een nieuw hete-kip kantine, met TL licht!! en nieuwe kleedkamers. We kregen van TAC het advies onze spullen en kleding mee te nemen het veld op. De kleedkamers konden niet op slot, en je weet maar nooit wat er dan met je spullen gebeurt. Zo geschiedde.

En zo geschiedde het ook dat wij op veld twee onze opwachting maakten. Op dat veld hadden zich blijkbaar op de rechtsback-rechtshalf positie enorme duels afgespeeld. Het was voor 50% geheel, maar dan ook geheel grasloos.

Over de wedstrijd niets dan goeds. De partij ging redelijk gelijk op. De TAC spits was echter tot twee maal toe onze verdediging te slim af. Het derde tegendoelpunt was het resultaat van een persoonlijk foutje van 1 van onze verdedigers. In een ver VE1-verleden brak dan de spreekwoordelijke pleuris uit. Maar daar doen wij niet meer aan. Foutje, sorry! Het nadeel van een fout van een verdediger is dat daar wel eens een tegendoelpunt uit valt. Als een spits een foutje maakt gaat er meestal geen doelpunt voor ons in. Maar ook dat geeft niet, foutje. Fijn team zeggen we dan. Over fijne teams gesproken: wij werden bijgestaan door keeper Ed van VE3, dit jaar regelmatig ons doel verdedigend. Dank Ed.

Na afloop van de wedstrijd waren we het er allemaal over eens dat de scheidsrechter een prima pot had gefloten, dat de grensrechter niet voortdurend met z'n vlag omhoog stond en dat onze tegenstander, net als wijzelf, lekker sportief heeft gespeeld. We zijn allemaal oude mannen die op zaterdag voor hun plezier een balletje komen trappen. Heerlijk. Gezegend zijn wij dat we dat kunnen. Minder fortuinlijk zijn keeper Marco, die nog steeds herstelt van een gebroken enkel. En tot overmaat van ramp heeft onze Kees Dekker, zoon van Mien en broer van Gerard, afgelopen dinsdag bij de training zijn achillespees gescheurd. Eén voordeel is dat Kees daags daarna een nieuwe zwartlederen bank geleverd kreeg. Die kan hij nu de komende zes weken inzitten (foto links). Sterkte Kees.

De derde helft bij TAC was qua hete kip gehalte ruim voldoende (foto rechts). De sfeer is de kantine wordt door TL-licht gedomineerd, de broodjes smaken er niet minder om. Het doet wel beseffen hoe onwijs mooi óns clubgebouw is. Oh, wat is het toch fijn om SVC'er te zijn!!

Aad
     

10 mei 2014: SVC’08 VE1 – Van Nispen VE1: 5 – 0 (2 – 0)

En het regent zonnestralen... 

Waar we de afgelopen maanden verwend zijn aan een vrolijk zonnetje op het Oostersportpark, was het deze zaterdag de beurt aan een lijzig maar aanhoudende stroom lentedruppels. En de temperatuur was ook niet meer zoals we gewend waren. Voeg daaraan toe dat aan het eind van het seizoen alles kraakt bij veteranen (zowel bij ons als bij onze gasten) en er is alle reden, zou je zeggen, om de wedstrijd schriftelijk af te doen en te kiezen voor een warme kantine met een koud drankje. Maar we zijn te veel liefhebbers om het seizoen zo als een nachtkaars te laten uitgaan. Dus trokken we de kicksen aan en wandelden naar het veld. En wat voor veld. Afgezien van een enkel nat putje, strekte het groene tapijt zich voor ons uit, het gras had zich zichtbaar gelaafd aan de lenteregen, zowaar een lust voor het oog. Enkele van ons (Erik, Hans en Rinke) maakten zich verdienstelijk als gastspeler bij VE2, uit bij het verdwijnende NN, en weer anderen (de Andere, Aad, Ardy en Tini) zorgden op veld 4 voor versterking van het reeds op het komend seizoen gericht samengesteld VE3. Omdat de pot bij NN eindigde in 8-2 (oeps) en die op ons Oostersportpark tegen RBB eveneens in 8-2, mede door drie keer een header Rex, was de score met 10-10 in evenwicht. Op ons eigen veld ontspon zich ondertussen een heerlijke partij, alsof het een trainingspartij was. De ene aanval was nog niet afgeslagen, of de andere werd alweer ingezet. Zo kwam de door een onzichtbare aanslagpleger geplaagde KC tot tweemaal toe oog in oog voor de keeper van de tegenstander. De 1-0 kwam op het bord doordat hij zijn poot stijf hield, de tweede maal omdat hij een wit voetje haalde bij de keeper (2-0). De tweede helft werd het droog. Maar de doelpunten bleven vallen. Zo was het wederom KC die met buitenkantje rechts de verdediging van onze gasten eruit liet zien alsof ze tot de heup in het gips zaten: 3-0. Dat er na een onbedoelde assist van jeugdig talent Jesse nog een intikker vanaf de zijlijn van KC viel aan te tekenen, was voor de statistiek. De tegenstander was hoegenaamd onzichtbaar, zo makkelijk ging het. Ver in de blesssuretijd –what’s in a name- viel dan nog de ‘winnende’ 5-0. Dit keer was de opbouw verzorgd, de pass splijtend, de techniek onberispelijk en de voorzet uit het boekje. Alsof dat bijzonder is… Het betekende in elk geval het vijfde cliché-doelpunt, wederom voor KC en geholpen door zijn stalen assistenten aan beide zijden. Al snel na het fluitsignaal werd het SVC-lied “Oooo wat is het toch fijn…” ingezet tot ver in de derde helft. En laat die derde helft nou met een licht jeugdvoordeel voor het eerst dit seizoen naar VE2 doorbuigen. Au! Worden de oudere jongeren nu echt jongere ouderen? We zullen volgend seizoen zien welke consequenties dat heeft voor de VE-nummering.

Het was een mooi seizoen mannen, met ups en downs, met wat rumoer, maar altijd met een team dat er zaterdags stond, niet alleen om het eigen team compleet te maken, maar ook altijd klaar voor andere teams. Ja, dit VE1 haalt zelf na de wedstrijd de vlaggen van het veld, ook al komt er nog een wedstrijd van een ander team. Geweldig. Tot volgend seizoen. En natuurlijk tot dinsdag en zomerzaterdag, want een #fijnteam houdt zichzelf fit, de hele zomer door…

Groeten van uw gelegenheidsverslaggever,

Nico

Bezoek onze Facebook pagina.

Recente Uitslagen

06-10 Sportclub Monster 1 - SVC'08 1 1-2
17-10 Quick JO11-3 - SVC'08 JO11-2 3-5
15-10 SVC'08 1 - zvv Den Haag 16 1-6
13-10 SVC'08 VE1 - Forum Sport VE1 3-3
13-10 Scheveningen JO19-1 - SVC'08 JO19-1 11-2
13-10 Wanica Star VE1 - SVC'08 VE3 2-1
13-10 Haagse Hout VE1 - SVC'08 VE4 6-2
13-10 SVC'08 4 - RKAVV 1 2-4
13-10 Forum Sport 5 - SVC'08 5 1-2
13-10 SVC'08 VR2 - Semper Altius VR2 3-2
Meer uitslagen

Hoofdsponsor

Jeugdsponsor

Sponsors

TK TrainingskampenBeltonaZuurmond WoninginrichingEigendaal & van RomondtHG HuizenbeheerTheo's busreizenASTA CasinoZarautzCafé De RenbaanNotariskantoor Ellens & Lentze
De Rijk magazijninrichtingDe LensKoop bij de sponsors van SVC'08IntensionEsso ScheveningenKika KInderen KAnkervrijINGEVE maatvoeringBoeg NauticImpressed print & sign